Deze maand bevinden wij ons in Puducherry – meer bepaald in Auroville, de toekomstige stad die nog niet gebouwd is – om te mijmeren over een heel merkwaardig bouwsel: misschien is het wel bushokje, of is het gewoon een schaduwrijk plekje om even tot rust te komen? Het staat op een open plek niet ver van de weg, iets te ver weg voor een bushokje zal u misschien denken. Het is een constructie bestaande uit grote schijven beton, die samen een bruikbaar geheel met uiteenlopende functies vormen. Het dak steekt ver genoeg uit om wat schaduw te geven en tegen de regen te beschermen. Een draagkolom rijst uit de bodem op en gaat door twee conische cilinders die samen een ronde zitbank vormen met een schuine rugleuning. Ik vraag mij trouwens af wat een bouwingenieur zou vinden van de verbinding van de kolom met het dak. Maar aan de andere kant heb ik bewondering voor de sculpturale kwaliteit en het grootmoedige idee.
Er was niemand in de buurt toen ik de foto nam, maar men kan zich naast de conceptuele elegantie ook een onbehaaglijk functioneel aspect voorstellen: geen probleem als je als eerste aankomt en gaat zitten waar je wilt. Maar de tweede moet meteen al een moeilijke keuze maken: te dicht bij de eerste en iedereen zou het benauwd krijgen, te ver en de andere zou zich genegeerd voelen. Waar je ook gaat zitten, zonder lichamelijk draaiwerk zal een babbeltje slaan altijd moeilijk blijven. Maar misschien is er wel een geheel andere reden waarom deze lommerrijke ronde bank hier staat te pronken.
De Britse designer Jasper Morrison (*1959) geldt als pionier van een “nieuwe eenvoud” die een bescheiden en serieuzere opvatting van design voorstaat. Samen met de Japanse designer Naoto Fukasawa trok hij in 2006 veel aandacht met de tentoonstelling “Super Normal” en de daarin vervatte thema’s.
