Vitra.

Dit artikel naar een vriend versturen

Annuleren

• E-mailadres van de ontvanger
• Uw opmerking
• Uw naam
• Uw e-mailadres

E-mail

/ Naoto Fukasawa

Design wordt in het algemeen begrepen en opgevat als iets dat het menselijke bewustzijn stimuleert. Van de gevoelens die ons bewustzijn bepalen, zijn echter de prikkels die een beroep doen op ons gezichtsvermogen, het meest uitgesproken en zij werken als een stimulans om dingen te kiezen of te kopen. Het is waar dat design prikkels opwekt die worden geassocieerd met de stimulans om iets te kiezen of te kopen, en dat het industrie en consumptie stimuleert. Als we tegelijkertijd nadenken over hoe een object wordt gebruikt, zijn individuen zich niet bewust van het object als ze het gebruiken, en weten ze ook niet precies hoe ze het gebruiken. Dat wil zeggen, het is ook waar dat mensen onbewust betrokken zijn bij objecten en omgevingen.

Als mensen onbewust betrokken zijn bij objecten en omgevingen, komen dingen het meest natuurlijk over en is er niets vreemds aan. Pas als we ons te bewust van iets worden, wordt de situatie verwarrend en gaan we verkeerd om met een object. In onbewuste toestand probeert men zich als fysieke entiteit op objecten te richten, of op de situatie of omgeving die zich op dat moment voordoet. Als we dus onbewuste, natuurlijke, vloeiend verlopend handelingen zorgvuldig observeren, waaronder die van onszelf, denk ik dat we de duidelijke relaties van deze handelingen kunnen waarnemen.

Op een bepaald moment besefte ik dat design mensen, objecten en omgevingen tot elkaar brengt, dat het bij design niet alleen gaat om het scheppen van vormen, maar ook om relaties.

Dat is de exacte betekenis van “comprehensive interaction design”, waarbij geen onderscheid wordt gemaakt tussen hardware (materiaal en faciliteiten) en software (kennis en ervaring). Soms wordt de vloeiende, onbewuste stroom van handelingen/gedragingen bij het gebruik van een object onderbroken door een of andere gebeurtenis; je zou kunnen zeggen dat dit een prikkel is die werkt op het bewustzijn. Houvast scheppen in deze stroom van handelingen/gedrag is ook design, maar dat moet dan wel een sublieme grap of kunstuiting zijn. Volgens mij kan het niet iets zijn dat houvast biedt in de vloeiend verlopende stroom van handelingen noch iets dat niet past bij de omgeving. Dit houvast kan ook een onderbreking zijn in de vorm van iets, een expressie van het ego of de persoonlijkheid van de kunstenaar, of een excessieve verfraaiing.

Vanuit de verwachting dat design een prikkel naar de bewuste geest stuurt, kan design dat geen houvast heeft, op het eerste oog saai en nietszeggend lijken. Maar dat betekent dat het design in kwestie juist met handelingen/gedragingen is opgegaan in de omgeving. Het bewerkstelligt ook het gedeelde plezier van mensen en objecten die “natuurlijk” zijn geworden.