Terug naar boven

Vitra Campus

Weil am Rhein, Duitsland

De Vitra Campus in Weil am Rhein nabij Bazel is een uniek complex van moderne architectuur. Liefhebbers van design en architectuur uit de hele wereld zijn hier welkom voor een rondleiding langs de bouwwerken van enkele van de vermaardste architecten, voor een bezoek aan de tentoonstelling in het Vitra Design Museum, om het met de hand afwerken van een design-klassieker in het Lounge Chair Atelier van nabij mee te maken en inspiratie op te doen voor hun eigen interieur in het VitraHaus, de flagshipstore van Vitra.

De Vitra Campus vormt de belichaming van de commerciële en culturele aspecten van het Zwitserse meubelconcern Vitra, dat in 1934 als winkelinrichtingsbedrijf door Willi Fehlbaum opgericht werd. De productie werd in 1950 van het Zwitserse Birsfelden verplaatst naar Weil am Rhein in Duitsland. Toen in 1981 het grootste deel van het productiecomplex bij een brand in de as werd gelegd, greep de tweede generatie van het familiebedrijf deze kans aan om de wederopbouw door bekende architecten te laten uitvoeren.

Productiehallen
Voltooiing: 1981/1983
Architect: Nicholas Grimshaw (*1939)

Na de brand in 1981 ontwierp de Britse hightech-architect Nicholas Grimshaw een Corporate Identity voor Vitra in de vorm van een masterplan dat reeds voorzag in toekomstige uitbreidingen van de onderneming. Zes maanden later kon de productie in de met geverfd aluminium beklede hal weer worden hervat. Het was het eerste bouwwerk van Grimshaw op het Europese vasteland en moest als voorbeeld dienen voor latere uitbreidingen van de Campus. In 1986 werd er nog een hal van dit type bijgebouwd. Om de binnenruimte van de hallen zoveel mogelijk vrij te houden, zijn alle service gebieden, zoals sanitairruimten en trappen, ondergebracht in aan het gebouw geconstrueerde kubussen.
Balancing Tools
Voltooiing: 1984
Kunstenaar: Claes Oldenburg (*1929), Coosje van Bruggen (1942-2009)

Claes Oldenburg wordt samen met zijn vrouw Coosje van Bruggen beschouwd als een belangrijk vertegenwoordiger van de Amerikaanse pop-art en is vooral bekend om zijn enorme sculpturen. Op de Vitra Campus zijn drie belangrijke gereedschappen van de stoelmaker - hamer, schroevendraaier en tang - sterk uitvergroot en tot een poort samengevoegd. Het was een verjaardagscadeau van de kinderen van Willi Fehlbaum voor de 70ste verjaardag van de oprichter van de firma en het eerste object op het terrein voor het productiecomplex. Tegenwoordig staat het tussen de Architectuur der stilte van Tadao Ando en het sculpturale Vitra Design Museum.
Vitra Design Museum, Productiehal, Poort, Gallery
Voltooiing: 1989
Architect: Frank Gehry (*1929)

De in Californië woonachtige Frank Gehry werd aanvankelijk vooral bekend om zijn meubelen van golfkarton en pas later om zijn deconstructivistische gebouwen. Het als een sculptuur ogende museum is met zijn torens en hellingbanen een echte blikvanger, de portiersloge en de achtergelegen fabriekshal zijn wat formeler vormgegeven. Een weids, gladgeschoren gazon vormt het toneel voor het eerste gebouw van Gehry in Europa. Binnen in het museum trekt vooral de ruimtelijke indeling de aandacht, en ook de manier waarop het licht naar binnen wordt geleid. De Vitra Design Museum Gallery werd in 2003 aan de bestaande portiersloge aangebouwd. Naast de grote wisselende tentoonstellingen in het hoofdgebouw worden in de Gallery kleinere tentoonstellingen en experimentele projecten getoond. In 1989, het jaar waarin het gebouw werd voltooid, ontving Gehry de Pritzkerprijs.
Brandweerkazerne
Voltooiing: 1993
Architect: Zaha Hadid (*1950)

Na de grote brand in 1981 riep Vitra een eigen bedrijfsbrandweer in het leven. Hiervoor mocht de Irakese Zaha Hadid in 1993 haar allereerste gebouw verwezenlijken dat al spoedig tot een icoon uitgroeide en het begin van haar carrière als architecte markeerde. De expressieve vormen drukken een en al activiteit en dynamiek uit. Opvallend zijn de kleurstelling en de ongewone ruimtelijke indrukken die enerzijds ontstaan door het ontbreken van rechte hoeken en anderzijds door de recht omhoog rijzende muren. Reeds elf jaar later viel ook Hadid de Pritzkerprijs ten deel.
Congrespaviljoen
Voltooiing: 1993
Architect: Tadao Ando (*1941)

Een meditatiepad leidt naar het kubusvormige conferentiepaviljoen. Om zijn eerste gebouw buiten Japan perfect in de kersentuin te laten passen, maakt de latere Pritzkerprijswinnaar Tadao Ando gebruik van een lager gelegen hof zodat het daglicht tot bij het verborgen ondergrondse bouwlichaam kan doordringen. Het sobere kleurenpalet, het ontbreken van iedere decoratie plus het feit dat alle ramen op het landschap uitzien, bevorderen geconcentreerd werken. De basismodule door het hele gebouw heen is de op menselijke verhoudingen afgestemde Japanse Tatamimat van 90 x 180 cm.
Productiehal
Voltooiing: 1994
Architect: Álvaro Siza (*1933)

De Portugees en Pritzkerprijswinnaar Álvaro Siza geldt met zijn zorgvuldig in de omgeving geïntegreerde, moderne gebouwen als een vertegenwoordiger van een kritisch regionalisme. Het rustiek aandoende gebouw in Weil doet met zijn blinde bakstenen muren denken aan de oude, in 1981 afgebrande fabriekshallen. De terugwijkende daklijn van de voorgevel biedt een onbelemmerd uitzicht op het brandweerhuis van Hadid, dat tegelijkertijd door de hoog aangebrachte regenoverkapping wordt omlijst en zo nog eens extra aandacht trekt. Als het regent gaat de constructie automatisch omlaag om de passage tussen de hallen te beschermen tegen weersinvloeden.
Koepel
Ontwerp ca. 1975, installatie in Weil: 2000
Architect: Richard Buckminster Fuller (1895-1983)

De Amerikaan Richard Buckminster Fuller heeft zich sedert de jaren '40 met zijn 'geodesic domes' naast Frei Otto en Santiago Calatrava opgeworpen als toonaangevende vertegenwoordiger van de biomorfe architectuur en liet zijn constructieprincipe van ronde, uit driehoeken opgebouwde koepelconstructies in 1953 patenteren. De koepelvormige tentconstructie kwam in 1975 tot stand in samenwerking met Thomas C. Howard bij Charter Industries, fungeerde vervolgens als autosalon in Detroit (USA) en werd in 2000 op een veilig opgekocht en op de Vitra Campus geïnstalleerd. De koepel is gebaseerd op de 'geodesic dome', een constructieprincipe dat in 1954 door Richard Buckminster Fuller werd gepatenteerd en dat dankzij de uit driehoeken opgebouwde structuur met een minimum aan materialen een zeer grote en uiterst stabiele overspanning mogelijk maakt.
Benzinestation
Ontwerp: 1953, installatie in Weil: 2003
Architect: Jean Prouvé (1901-1984)

De industrieel geprefabriceerde, demontabele gebouwen van de Franse constructeur gelden als toonaangevend. Jean Prouvé ontwierp het tankstation in 1953 samen met zijn broer Henry voor Mobiloil Socony-Vacuum als serie, waarvan er zes daadwerkelijk werden gebouwd. Het werd in 2003 in het Franse Haute-Loire door Vitra gekocht en na restauratie in Weil geïnstalleerd. Kenmerkend zijn de uit het materiaalgebruik voortvloeiende vorm en de accentuering van de constructie door het kleurgebruik. (witte draagconstructie, rode panelen, groene basis/afdekking). Vitra bezit sinds 2001 de internationale rechten op de productie van Prouvé's meubelontwerpen.
Bushalte
Voltooiing: 2006
Architect: Jasper Morrison (*1959)

De Britse designer Jasper Morrison had reeds enkele meubels voor Vitra ontworpen voordat hij in 2006 opdracht kreeg voor een bushalte als entree tot de Campus in Weil. Hij ontwierp een eenmalige, slank vormgegeven halte van gepolijst staal. In het dak geïntegreerde zonnecellen zorgen voor verlichting bij avond en nacht terwijl de glazen achterwanden vrij uitzicht geven op het wijndorp Ötlingen en op het Vitra Design Museum. Uiteraard kan men in de bushalte plaatsnemen op door Charles en Ray Eames ontworpen en door Vitra geproduceerde Wire Chairs.
VitraHaus
Voltooiing: 2010
Architect: Herzog & de Meuron (Jacques Herzog *1950, Pierre de Meuron *1950)

Het VitraHaus biedt als flagshipstore van Vitra onderdak aan de Vitra Home Collection en fungeert daarnaast als poort tot de Vitra Campus voor alle bezoekers. Herzog & de Meuron gingen uit van de wereldwijd voor particuliere gebouwen toegepaste vorm van het oerhuis met gevel, verlengden het en stapelden er op en over elkaar heen. Op deze manier ontstaan een reeks huiselijk aandoende, overzichtelijke ruimten die schots en scheef in elkaar overgaan met een dramatisch vormenspel en ongewone doorkijkjes als resultaat. Zo geeft de architectuur van het VitraHaus de bezoeker toegang tot een parcours vol verrassingen - hier kan men in de vorm van meubelopstellingen in verschillende stijlrichtingen de grote Vitra-klassiekers én de nieuwste ontwerpen van hedendaagse designers bekijken. Het ironische gebouw huisvest, verdeeld over twaalf in en over elkaar heen gestapelde langgerekte huizen, een shop, het Lounge Chair Atelier en het VitraHaus Café.
Productiehal
Voltooiing: 2012
Architect: SANAA (Kazuyo Sejima *1956, Ryue Nishizawa *1966)

De door het Japanse architectenbureau SANAA ontworpen productiehal maakt, met uitzondering van de voorgevel die eind 2012 werd voltooid, sinds 2010 deel uit van de Vitra Campus. Het gebouw heeft een ronde vorm, maar is net niet zuiver cirkelvormig en bestaat uit twee halfronde, onderling verbonden betonnen schalen. Deze ovale vorm maakt een optimale logistiek mogelijk en biedt voldoende draaicirkelruimte voor het laden en lossen van vrachtauto's. Het opvallendste kenmerk van de productiehal is de voorgevel die als een gordijn over het gebouw gedrapeerd is en zo de dimensies van het gebouw aan het gezicht onttrekt. Deze façade was niet alleen qua vormgeving, maar ook in technisch opzicht een belangrijke en innovatieve ontwikkeling.
Diogene
Voltooiing: 2013
Architect: Renzo Piano (*1937)

Met ‘Diogene’ ontwikkelden Renzo Piano en zijn architectenbureau Renzo Piano Building Workshop een wooneenheid die op een bescheiden woonoppervlak van 6 m² alle basiselementen van het hedendaags wonen onder één dak verenigt. Als moderne interpretatie van een archaïsche hut is ‘Diogene’ het grootste product van Vitra, maar tegelijkertijd ook het kleinste gebouw van het architectuurensemble in Weil am Rhein. Het gebouw is genoemd naar de klassieke Griekse filosoof Diogenes van Sinope (Italiaans: 'Diogene di Sinope’) die in een ton leefde omdat hij wereldse zaken overbodig vond. Ook al ziet ‘Diogene’ er van buiten uit als een eenvoudig huis, in werkelijkheid is het een zeer complexe technische structuur die aan de hoogste eisen voldoet wat betreft duurzaamheid en energiezuinigheid, zowel tijdens de productie, als afgewerkt product en bij de verwerking achteraf.
Vitra Slide Tower
Voltooiing: 2014
Kunstenaar: Carsten Höller (*1961)

De 30,7 meter hoge Vitra Slide Tower van de Duitse kunstenaar Carsten Höller is een uitkijktoren, een glijbaan en een kunstinstallatie in één. Hij bestaat uit drie diagonale stalen kolommen die bovenaan samenkomen. Op het snijpunt staat een draaiende klok met een diameter van zes meter. Tussen de schuine kolommen biedt een kronkelende trap met tussenbordessen toegang tot de toren. Het platform op 17 meter hoogte biedt een schit¬terend uitzicht op de Vitra Campus en het omringende landschap. Het platform is tevens het startpunt van de 38 meter lange kronkelglijbaan.
Álvaro-Siza-Promenade
Voltooiing: 2014
Architect: Álvaro Siza (*1933)

De 500 meter lange Álvaro Siza Promenade is een wandelweg die afgezoomd is met haagbeuk. Het pad loopt langs de westkant van Siza’s fabrieksgebouw en verbindt het VitraHaus met het Fire Station van Zaha Hadid. De promenade is ontworpen als een pad met verschillende haltes: de opeenvolgende 'episoden' bieden een wijd uitzicht op architectuur en natuur. Daaronder vallen onder meer een S-vormige ruimte met heggen rond¬om, de Vitra Slide Tower door Carsten Höller en een archaïsch aandoende dubbele kamer met in elkaar overlo¬pende ruimten en bakstenen en granieten muren.
Bel, van: 24 Stops
Voltooiing: 2015
Kunstenaar: Tobias Rehberger (*1966)

De klok bevindt zich op de weide voor het VitraHaus, een van de twee vertrekpunten van de Rehberger Weg, die de Vitra Campus verbindt met de Fondation Beyeler in Riehen. Ze is een van de 24 wegmarkeringen die door de Duitse artiest Tobias Rehberger ontworpen werden voor de Rehberger Weg.
De koperen klok, die werd gegoten door een professionele klokkenmaker, is bevestigd op een paal en kan met de hand worden geluid.
Het andere vertrekpunt van de Rehberger Weg, dat zich op het terrein van de Fondation Beyeler bevindt, wordt gemarkeerd door een identieke klok.
Vitra Schaudepot
Voltooiing: 2016
Architect: Herzog & de Meuron (Jacques Herzog *1950, Pierre de Meuron *1950)

Het Vitra Schaudepot biedt het Vitra Design Museum een ruimte om voorwerpen uit zijn uitgebreide collectie voor te stellen aan het publiek en bevat ook de nieuwe Depot Deli en een winkel. Van buitenaf ziet het Vitra Schaudepot eruit als een homogeen gebouw van handgebroken bakstenen, gekenmerkt door een façade zonder ramen en een eenvoudig zadeldak. De bakstenen werden ter plaatse gebroken en geven het gebouw een levendige textuur. Met zijn eenvoudige en statige uitstraling weerspiegelt het Schaudepot de culturele waarde van de voorwerpen die binnen bewaard worden. Het interieur van het gebouw biedt de ideale omstandigheden om de waardevolle stukken van de collectie te bewaren.
Voor het Schaudepot bevindt zich een verhoogd openbaar plein dat ertoe bijdraagt dat het gebouw in het architectonische geheel van de Vitra Campus past. Het nieuwe gebouw staat mooi in contrast met de dynamische contouren van het Brandweerkazerne van Zaha Hadid aan de overkant, terwijl het aansluit bij de fabrieksgebouw van Álvaro Siza, dat ook in baksteen is uitgevoerd.

Vitra Campus
Charles-Eames-Str. 2
D-79576 Weil am Rhein
www.vitra.com


Downloads


Hier kunt u de persberichten als pdf-document downloaden:
Deutsch | English | Français | Nederlands | Italiano | Español

Overeenkomstig beeldmateriaal vindt u in onze fotodatabank. Na een eenmalige registratie krijgt u een login waarmee u te allen tijde passende beelden kunt zoeken. Ofwel kunt u via de quick link die u aan de linkerkant vindt alle beschikbare beelden oproepen. 

Vindt u niet wat u zoekt, dan helpen onze pr-managers u met plezier verder.